Problem „veličine“ i problem „prepoznatljivosti“.

Oblikovanje građevine uvjetovano je i budžetom građevine, odnosno sama je građevina oblikovana racionalno i funkcionalno, a njezina je posebnost u odnosu na ostale zgrade u dijelu naselja «elipsa» postignuta «razlomljenošću» plašta zgrade, na dijelu zajedničke katnosti (od 1. do 4.kata). Ideja vuče inspiraciju iz tradicije hrvatske arhitekture (npr. zgrada Božidara Rašice, na Savskoj cesti, iz 1956.g), ali je suvremeno i specifično interpretirana u odnosu na kontekst. S obzirom na veliko (dugačko) fasadno platno (80 m u odnosu na jednu zgradu, odnosno čak 160 m na ansambl dvije zgrade), željelo se «lomljenjem» fasadnog platna postići dinamiziranje «perspektive» odnosno pojavnosti zgrada. Dio zgrade koji je viši od P+4 ponovo se vraća u ravninu prizemlja, i na taj način vizualno «smanjuje / snizuje» viši dio zgrade. Odabir tradicionalnih materijala, prvenstveno žbukane fasade i drvene stolarije, istovremeno proističe iz «pojeftinjenja» gradnje, kao i domesticilnosti doživljaja kuće. Takav se pristup kompenzira nekonvencionalnijim tretmanom samog volumena. Grafizam otvora na pročelju također počiva na dvojakosti elemenata, odnosno unutrašnjem napramapostavljanju oblikovnih elemenata, koji u ovom slučaju predstavljaju repetativni elementi prozora koji su na istočnom pročelju izmicani na svakoj horizontali (sinkopiranje ritma), odnosno na «suprotnosti» običnih prozora s parapetom (na dijelu 1. do 4. kata) te «francuskih prozora» na preostalom dijelu.